همراه خاموش

دیده شود حال من

هجرانی

سین هفتم

   سیب سرخی ست،

حسرتا

    که مرا

         نصیب

            ازاین سفره ی سنت

                            سروری نیست.

شرابی مردافکن در جام هواست ،

شگفتا

   که مرا

         بدین مستی

                  شوری نیست .

سبوی سبزه پوش

              در قاب پنجره-

آه

چنان دورم

      که گویی جز نقش بی جانی نیست.

وکلامی مهربان

         در نخستین دیدار بامدادی-

فغان

که در پس پاسخ و لبخند

                       دل خندانی نیست .

بهاری دیگر آمده است

                         آری

اما برای آن زمستان ها که گذشت

نامی نیست

نامی نیست.

                      (احمد شاملو)

کلمات

من  روی علفزار کنار برکه این قدر کوچک شده بودم که به سختی می شد تشخیصم داد.گمونم فراموش کرده بودند که من اونجا هستم.نشسته بودم و به اتاق نشیمن شون نگاه می کردم که توی تاریکی کنار برکه از روشنی می درخشید.نشیمن شبیه افسانه هایی بود که به خوبی و خوشی تموم می شن.نشیمن ،افسانه ای بود توی رمان ترسناک آمریکایی بعد از جنگ جهانی دوم.افسانه ای بود در روزگاری که هنوز تلویزیون تخیل آمریکا رو نابود نکرده بود و مردم هنوز خونه نشین نشده بودند و می تونستند رویاها و آرزوهاشون رو با عزت و احترامی که برازنده ی انسانهاست عملی کنند.

در اون روزگار مردم هنوز رویا و آرزوهاشون رو از دست نداده بودند.هرکس به چیزی اعتقاد داشت،همون طور که هر کس سر سفر ه خودش می نشست و غذاش رو می خورد.اما حالا آرزوهای ما،رویاهامونو اعتقاداتمون مثل جاده هایی شده توی این مملکت که پرند از رستورانهای زنجیره یی.بعضی موقع ها فکر می کنمحتی صدای جهاز هاضمه ما آمریکایی ها هم صداییه که توی استودیوهای هالیوود ضبطش کردند.

      (کتاب پس باد همه چیز را با خود نخواهد برد)(ریچارد براتیگان)  

همراه خاموش

دیده شود حال من...

اندیشه کاهی بود ،در آخور ما کردند ،

تنهایی : آبشخور ما کردند .

این آب روان ، ما ساده تریم .

این سایه ، افتاده تریم .

نه تو می پایی و نه من ،

دیده ی تر بگشا .

مرگ آمد ،

         در بگشا .

                  (سهراب سپهری)

کلمات

در چنین حال و هوایی پشت به جنگل رو به مسافران آواز می خواندیم،در دهکده بزرگترها هنوز بیدار بودند.مادرها جای خواب شبانه را آماده می کردند وقت رفتن بود.کسی را که از همه نزدیکتر بود می بوسیدم با سه نفر بعدی فقط دست می دادم و از راه رفته بر می گشتم.کسی صدایم نمی زد.سر نخستین چهار راه جایی که دیگر دیده نمی شدم راه کج می کردم و از راه صحرایی دوباره به سوی جنگل می رفتم به سوی شهری در جنوب کشیده می شدم شهری که درباره اش در دهکده ما می گفتند:

آنجا مردمانی هستند!فکرش را بکنید مردمانی که نمی خوابند !

و چرا نمی خوابند؟

چون خسته نمی شوند.

و چرا خسته نمی شوند؟

چون دیوانه اند.

مگر دیوانه ها خسته نمی شوند؟

دیوانه ها چه طور می توانند خسته شوند !

(داستانهای کوتاه کافکا)(کافکا)