کلمات

اون چیزی که بیشتر ازهمه می بینیم ، علاج ناپذیری عاجزهاست . 

ما خودمونو دوست نداریم اما روی لجاجت هامون پافشاری می کنیم .

 هر آدمی با لجبازی زیاد خودشه . 

خودشو تا آخر دنیا از همه برتر می دونه . هر کدوم از این  جونورها 

یه خصیصه پنهون داره که

حاضره براش هر کاری بکنه. حاضره دنیارو زیر و رو کنه ولی اون خصیصه رو به هیچ کس دیگه ای واگذار نکنه

 . قبل از این که این کارو بکنه ، میذاره دنیا به یه کپه خاک تبدیل بشه. شعرای من درباره ی همین مسئله است ، تو نظر خوبی درباره مزامیر جدید من نداری . تو کوری دوست قدیمی.

(سپندی بر آتش) (سال بلو)