دیده شود حال من...

 

کسی ما را صدا می زد

کسی از یک پنجره

حجمی از سکوت را بر پیکر ما ریخت

ابر ذوزنقه و سرخ

چون یک لخته خون

در آسمان دوید

ساعت بیمار گونه لبخند زد

و آیینه تصویر دختر را بوسید .

                         (کامیار شاپور)