همراه خاموش

دیده شود حال من...

 

آهوان، ای آهوان دشت ها

گاه اگر در معبر گلگشت ها

جویباری یافتیدآوازخوان

رو به آبی رنگ دریاها روان

خفته برگردونه ی طغیان خویش

جاری از ابریشم جریان خویش

یال اسب باد در چنگال او

روح شوخ ماه در دنبال او

ران سبز ساقه ه را می گشود

عطر بکر بوته هارا می ربود

بر فرازش در نگاه هر حباب
 انعکاس بی دریغ آفتاب

خواب آن بیخواب را یاد آورید

مرگ در مرداب را یاد آورید.

                         (فروغ)

کلمات

 

((خیلی خوب جسپر ،مسئله این جاست :متلاشی شدن دنیا دیگه نامحسوس نیست،این روزها صدای بلند جر خوردنش بلنده!توی هر شهر این دنیا بوی همبرگر بی هیچ شرم و حیایی توی خیابون ها رژه می ره و دنبال دوستان قدیمی می گرده!توی قصه های پریان سنتی جادوگر شرور زشته ولی توی قصه های جدید گونه های برجسته داره وایمپلنت سیلیکونی!آدمها هیچ راز ورمزی ندارن چون مدام مشغول وراجی ان!باور همون قدر مسیر رو روشن می کنه که چشم بند!گوش می دی جسپر؟بعضی وقت ها که دیروقت داری توی شهر قدم می زنی و زنی از روبهرو بهت نزدیک می شه،می بینی راهش رو کج می کنه و از یه مسیر دیگه می ره.چرا؟چون یکی از اعضای جنس تو به زن ها دست درازی می کنه و بچه هارو آزار می ده.))

                          (کتاب جزء ازکل)(استیو تولتز)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

 

 گوشه ای امن تر از عالم خاموشی نیست .

زنگار گرفته است دل اهل جهان را .

آسیای سنگدل با دانه گندم نکرد

آنچه با خاکی نهادان گردش افلاک کرد .

بر سفال جسم لرزیدن ندارد حاصلی

این سبو امروز اگر نشکست فردا بشکند.

                                      (صائب)

کلمات

 

اگر چه زنها از نظر جسمی موجوداتی ضعیف و بیمارند،اما همیشه از غم و غصه هایشان یاد می گیرند که اعصابی پولادین و غروری محو نشدنی داشته باشند.آنها یاد می گیرند شکیبا باشند و احساساتشان را پنهان کنند و یاد می گیرند به آنهایی که شادند ،به چشم تحقیر نگاه کنند .

                         (سیدونی گابریل کولت)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

 پر زد و پاره ی دل مرا سمت مزار دریا برد .

هی شما کنار آتش خاموش ،خوابتان سنگین!

هی شما که از مسیر موج به آرامش مرداب رسیده اید !

شما سمت مزار دریا را نمی دانید ؟

پر زد و پاره ی دل مرا سمت مزار دریا برد

اما ای کاش پیش از آن که افشای آفتاب

از خواب گریه آشکارم کند

هم بی چراغ در این خانه ی خراب مرده بودم

که من حرامنوش آن زمزم نا سروده نبودم

که تو مسافربی تکلم آن مقصد نانموده نبودی

پر زد و پاره ی دل مرا به سمت دریا برد

نه باد شمال میآمد و نه راه جنوب پیدا بود

سوسوی تشنه ی فانوسی از گذر آب

همین و حالا ،حالا من ماندم و

فراق فرا رفتن از واژه ها

من ماندم وفرود سه تار و سر انگشت

من ماندم و عادتی آسوده از بی خوابی جهان .

هی شما کنار آتش خاموش ، خوابتان سنگین .

                                   (سید علی صالحی)

کلمات

 

خزان آمده ،حالا هرکس که خانه ای نساخته!

فرصت خانه ساختن نخواهد داشت

وهر کس که تنهاست،

همچنان تنها خواهد ماند و دیگر کاری جز گذراندن شبهای دراز،

کتاب خواندن و نامه های مفصل نوشتن . با قدمهای لرزان در کوره راهها

بر روی برگهای فرو ریخته راه رفتن،باقی نمانده است .

                                   (راینر ماریا ریلکه)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

 

 لنگر درد به فریاد دل ما نرسید

تا که ،تسکین دهد این کشتی طوفانی را؟

ما حریفان کهنسال جهان ازلیم

طفل شش روزه ی عالم ندهد بازی ما .

گرفته است جهان را غبار بیدردی

کجا رویم از این عالم خراب کجا ؟

این زمان هر آدمی صد دیو را ره می زند

رفت آن عهدی که شیطان بیم از آدم نداشت .

                                        (صائب)

کلمات

 

همین امروز صبح موهای ابریشمین و شبق مانندت می درخشید

غروب ناگهان برآن برف سپید پاشید

اگر می خواهی در بلندای شکنجه زجر نکشی،

جامت را در دست بگیر،

وماه را برخوان،

تا حریف باده گسارت باشد .

   

       (کتاب آخرین تابستان کلینگرور) (هرمان هسه)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

 در غم آباد فلک رخنه آزادی نیست

چشم تا کار کند حلقه دام است ایجا .

تا اثر از زندگانی هست درد و غم بجاست .

زندگانی در جهان بی گوشه دل مشکل است .

کهنه اوراق دل ما قابل ترتیب نیست

از غم شیرازه کردن این کتاب آسوده است .

                                      (صائب)

کلمات

 

در دورانی که ما زندگی می کنیم جهان چنان 

سقوط کرده که کینه کارآمد تراز عشق است .

                      (نیکوس کازانتزاکیس)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

چشم تو

تادر خزان روز

دستم بهار باشد

تصویری از روبه روی تو می خواهم

باسبز سبز سبز

تنها دو برگ سبز .

                (منصور اوجی)

کلمات

 

گمان داری دیگر غارتگر زمانه چیزی در خانه دلت باقی ننهاده است،اما نگران مباش ،تا وقتی که یارای اندیشیدن و امکان دوست داشتن داری،چیزی رابراستی از دست نداده ای .

                                      (گوته)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

یک عمر حسرت با غمی جانکاه اندیشید :

هرشب درون چاه روح خویشتن رفتن

هر صبح با دستی تهی ، غمگین و ویران باز برگشتن

افسوس بند عقل کوتاه است

و شب چراغ عشق

                اندر ته چاه است .

                               (نصرت رحمانی)

کلمات

 

کتاب سرنوشت به روی ما بسته است.انسان که با خویشتن بیگانه است،خودرا نمی شناسد،من کیستم؟در کجایم؟به کجا می روم؟ازکجا آمده ام؟ذره ها بر این توده ی گل که انباشته ار مرگ و نیستی است و بازیچه دست سرنوشت،عذاب می کشند با این همه ذره های اندیشمند،ذره هایی که راهنمای چشمانشان اندیشه است،آسمانها را پیموده اند.اندیشه های ما تا بیکران سیر می کنند اما لحظه ای قادر نیستیم خویشتن را ببینیم و بشناسیم.

                                                (ولتر)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

مگر از جاذبه عشق به جایی برسم

ور نه پیداست کجا می رسد این پر که مراست .

خانه دلگیر را درمان به صحرا می کنند

چیست یا رب چاره آن دل که از صحرا گرفت ؟

ذره ای از آفتاب عشق در آفاق نیست

این شرر ر اکوهکن در کوه پنهان کرد و رفت .

سرگذشت روزگار خوشدلی از من مپرس

صفحه خاطر از این خواب فراموشم تهی است .

                              (صائب)

کلمات

 

ما وقتی که خوشیم خودمان را فراموش می کنیم

و از یاد می بریم که وجود داریم و تبدیل به موجود

دیگر،موجودی بیگانه می شویم.از خودمان بیگانه می شویم.

وتنها با رنج دوباره در وجود خویش تمرکز می یابیم

وبه خود باز می گردیم .

                             (اونامونا)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

آب را گل نکنیم

در فرودست انگار کفتری می خورد آب

یا که در بیشه دور سیره ای پر می شوید

یا که در آبادی کوزه ای پر می گردد .

آب را گل نکنیم

شاید این آب روان می رود پای سپیداری

تا فرو شوید اندوه دلی

دست درویشی شاید

نان خشکیده فرو برده در آب

زن زیبایی آمد لب رود

آب را گل نکنیم

روی زیبا دو برابر شده است

...

                     (سهراب سپهری)

کلمات

 

ناتائیل هرگز در طلب آن مباش که آبهای گذشته را دوباره بنوشی،

هرگز گذشته را در آینده جستجو مکن.

باید که بینش تو هر لحظه تازه باشد.

فرزانه آنست که از هر چیز به شگفتی درآید.

                       (مائده های زمینی)(آندره ژید)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

نیک نکردی که نکردی وفا .

آن گه که باز گردی گوییم ماجرا را .

رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما .

تو شبی در انتظاری ننشسته ای ،چه دانی

عهد محبت نتوانم شکست .

                           (سعدی)

کلمات

 

در وجود ما آدمها پرده ای هست که کسی از

 پشت پرده خبر ندارد،

ممکن است راز یک خیانت باشد یا یک تعالی ،

اما چیزی است که فقط به او تعلق دارد .

                           (فریدریک دورنمارت)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

صبر تلخ

با سکوتی لب من

بسته پیمان صبور

زیر خورشید نگاهی که از او می سوزم

و به نفرت بسته ست

شعله در شعله من

زیر این ابر فریب

که بدو دوخته چشم

عطش خاطر این سوخته تن

زیر این خنده پاک

و ورد جادوگر کین

که به پای گذرم بسته رسن

آه!

دوستان دشمن با من

مهربانان در جنگ

همرهان بی ره من

 یک دلان ناهمرنگ...

من ز خود می سوزم

همچو خون من کاندر تب من

بی که فریادی ازین قلب صبور

بچکد در شب من

بسته پیمان گویی

با سکوتی لب من !

                      (احمد شاملو)

همراه خاموش

دیده شود حال من...

 

 چه معصومانه نگاهم می کند

این آفتاب شکسته

این درخت تگرگ زده

این مرغابی خاموش.

چه ناباورانه نگاهم می کند

وطن درو شده ام .

         (شمس لنگرودی)

کلمات

لبخند زدم وگذشتم .طبیعت و تلاقی ها گاهی نمادهای قدرتمندی می شوند .این طبیعت گاه با صحنه های چشمگیری چون همین صحنه ی(زندگی در برابر مرگ)پنداری با پتک به سر آدم می کوبد،چنان آشکارا وعلنی که ناراحت کننده است.به هنگام ظفرمندی انسان پیوسته با خورشیدی که از پس لایه ی ابرهاسر می زند و برمی دمد روبروست،اندیشه های آشفته در خانه و صداهای غرش های نحس تندر،سپیده های با شکوه درروزهایی که انسان برای هموار کردن راه پیروزی عزم جزم کرده،گردباد و طوفانهایی که خانه ی مرد ی بد را با خاک یکسان می کنند و به خانه همسایه خوبش هیچ آسیبی نمی رساند و نیز عکس این ،خیابانهایی که تابلوی(آهسته برانید)در آنها نصب شده،مسیرهای گورستان که تابلوی(یک طرفه)درآنها نصب شده.مردی که ادراکاتش چندان ناچیز و حقیر نیستند که ذائقه اش با طعم های ملایمتر سازگار شده فقط می تواند معذب و ناخشنودلبخندی بزند و بگذرد و به خود نهیب بزند که ذائقه ی خوش صرفا معنایی است که انسان ابداع کرده است .

             (کتاب اپرای شناور) (جان بارت)