اما وقتی برنارد کلمه روزنامه نگار را پیش خود بر زبان جاری می کند (و امروزه در فرانسه این کلمه ویراستاران رادیو و تلویزیون و حتی عکاسان مطبوعات را نیز در بر می گیرد) به همینگوی نمی اندیشد و فرم ادبی که می خواهد در آن سرآمد همگان شود گزارش نویسی نیست. او بیشتر در رویای چاپ سرمقاله هایی در مجله های معتبر هفتگی است که بر تن همکاران پدرش لرزه بیفکند . یا در فکر مصاحبه است . با این حساب پس شاخص ترین روزنامه نگار زمانهای اخیر کیست ؟ نه همینگوی است که از تجربه هایش در خندق ها می نوشت و نه اورول است که یک سال از زندگیش را با فقرای پاریس گذراند ونه اروین کیش کارشناس فاحشه های پراگ است ، بلکه اوریانا فالاچی است که بین سالهای 1969 تا1972 در روزنامه ایتالیایی یوروپو یک سلسله مصاحبه با سرشناسترین سیاستمداران زمان منتشر ساخت . این مصاحبه ها فراتر از گفتگوهای ساده بود ، اینها نیز نبرد بودند. قبل از آنکه سیاستمداران نیرومند دریابند که در شرایطی نابرابر می جنگند- زیرا فالاچی مجاز به پرسیدن بود و آنان نبودند- برکف رینگ بوکس دراز به دراز افتاده بودند.
(جاودانگی) (میلان کوندرا)
No comments:
Post a Comment