کلمات

این نوشته در باره ی احساسی است که من از زندگی دارم.

در اینجا همه ی آن آزمایش های مربوط به چابکی و هوش محدود من هست.این آزمایش ها مرتب تکرار می شوند.به نظر من شوخی اصلی لورل و هاردی این بود که آن ها در هر آزمایشی نهایت سعی خود را می کردند آن ها هرگز از معامله ی صادقانه با سرنوشت شان باز نماندند و از این نظر به شکل درد ناکی دوست داشتنی و با مزه بودند.

عشق در جایی ست که پیدایش می کنی. فکر میکنم احمقانه است که آدم دنبال عشق بگردد و به گمانم اغلب می تواند زیان آور هم باشد.آرزو می کنم
آن هایی که مجبورند به طور قراردادی عاشق همدیگر
باشند وقتی دعوایشان می شود به یکدیگر
بگویند((خواهش می کنم -یک کمی از عشق کم کن و یک کمی به محبت معمولی اضافه کن.))

            (اسلپ استیک  تنهایی هرگز)(کورت ونه گات)