کلمات

نیاز و محرومیت ، رنج را از بیرون ایجاد می کند ؛ در مقابل امنیت و رفاه بی حوصلگی را . بنابراین می بینیم که طبقات پایین جامعه به مبارزه ای مستمر علیه نیاز ؛ یعنی رنج و طبقه ثروتمند به مبارزه ای دایم و نومیدانه علیه بی حوصلگی مشغولند.

هر کس که تنهایی را دوست نمی دارد ؛ دوستدار آزادی هم نیست . زیرا فقط در تنهایی آزادیم. اجبار ؛ ملازم جدایی ناپذیر هر جمع است. هر جمعی از افراد خود می خواهد که از فردیت خود صرفنظر کنند و هر چه فردیت انسان با ارزش تر باشد چشم پوشی از آن به خاطر جمع دشوارتر است.

باید در گفتگو از هر گونه تذکر خیرخواهانه به منظوراصلاح دیگری خودداری کرد زیرا رنجاندن مردم آسان است اما اصلاح آنان اگر ناممکن نباشد دشوار است.

                   (در باب حکمت زندگی) (شوپنهاور)