کلمات

معمولا وقتی صاحب کتابی می شویم دل کندن از آن برایمان سخت می شود.به عهدی می ماند که میان نیاز و فراموشی بسته شده باشد ،کتابها پاره ای از وجود ما می شوندمثل شاهدان لحظات بی بازگشت زندگی ما .تا وقتی آنها هستند دست کم می توانیم خیال ببافیم و مدام بر حجم آن بیافزاییم.آدم هایی را می شناسم که هر کتابی را با دقت ثبت می کنند با تاریخ روز و ماه وسال،به عبارت دیگر تقویمی برای خریدهای معنوی خود تهیه می کنند برخی هم نام خود را در صفحه اول می نویسند و وقتی که کتاب را امانت می دهند نام گیرنده را با قید تاریخ در دفتر یادداشت می کنند.کتابهایی را نیز دیده ام که ممهور بوده اند مثل کتابهای امانتی کتابخانه های عمومی و بعضی ها نیز داخل آن کارت مالکیت می گذارند.کسی دوست ندارد کتابی را گم کند ماها ترجیح می دهیم انگشتر ساعت یا چترمان را گم کنیم ولی کتاب را نه،حتی کتابی را که شاید هیچ وقت نخواهیم دوباره آن را بخوانیم.اما همان کتاب با آن آوای مانوس عنوانش شاید حسی گم شده و دیرینه را در ما بیدار کند.

                                           (کتاب خانه ی کاغذی) (کارلوس ماریا دومینگس)