کلمات

زنانی که بسیار رنج می برند بیش از همه موهایشان می میرد،رنگ تیره و غم انگیز و کدر به خود می گیرد،زنان خوشبخت دارای موهایی زنده و براق هستند،رنج وغصه این درخشندگی را می کشد،کمکم موها مات و مرده  ،مانند پارچه پشمی می شوند.

اینها را ادی تال با خودمی گفت،چشمان خود را در ایینه نگریست،نگاه مال او نبود،زنانی که رنج می برند حالت چشمانشاننیز تغییر می کند ونگاهشان ثابت و تیره می شود چشمان اینگونه زنان به زمینی می ماند که گلهایشان خشک و مرده و یخ زده باشند.

آقای پوپسکو آیا می دانید وطن زن کجاست؟

وطن زن جوانی اوست و من وطنم یعنی جوانیم را از دست داده ام و دیگر هرگز آن را نخواهم یافت من بی خانمان شده ام.

در اینجا می مانم ودر تبعید می میرم،زیرا پیری برای زن تبعید به شمار می آید و هر زنی که پیر می شود از جامعه تبعید می شود.وقتی جوانی گذشت دیگر نمی توان به جز تلخی تبعید چیزی چشید.

 (کتاب دومین شانس) (کنستانتین ویرژیل گئورگیو)