دیده شود حال من...

 

از بس خورده ایم فرو آتش نهان

         مردم گمان برند که آبی فسرده ایم.

                                (بابا فغانی)

جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد

        بر ما چگونه زیبد دعوی بی گناهی.

                                    (حافظ)

نه از مسجد فتوحی شد نه از میخانه امدادی
  به هر جانب که رفتم پای امیدم به سنگ آمد.

                                   (صائب)

شد در دل ما به دولت عشقت

                غم خانه نشین و صبر آواره.

                            (کمال اسماعیل)