ناشناس: عجب احتمالا سیزده سالت بود-سیزده سال از این زندگی-وقتی فهمیدی که پدرت هم می تونه اشتباه کنه...وحتی وقتی که می دونست داره اشتباه می کنه،روی اشتباهش پافشاری می کرد و اون چیزی که تو همیشه فکر می کردی حرف حقه فقط سوءنیت یه ابله بود.وتو فهمیدی که اون چقدر ضعف داره می تونه بزدل باشه از بعضی کارها وحشت داشته باشه از همسایه هاش از زنش بترسه...و متوجه شدی که اصول اخلاقیش شاید وحی منزل نباشن-مثل خورشیدی که می دونیم پشت ابرهاست-شاید فقط اصول خودش باشن مثل دمپایی های کهنه اش اصولی بین اصول دیگه:واژه های ناچیزی که با سماجت تکرار می کنه و فکر می کنه که با تکرارشون می تونه به اون ها قدرت بی چون و چرای حقیقت رو اعطا کنه.و متوجه شدی که پدرت داره پیر میشه که بازوهاش دارن شل میشن پوستش چروک می خوره کمرش خم میشه و حتی افکارش داره کورمال کورمال جلو میره.یک روز اومد که فهمیدی پدرت تنها یک انسانه.
فروید: اون روزی بود که بزرگ شدم.
ناشناس: واقعا؟اون روزی بود که بچه تر از یک بچه به خدا پناه آوردی. فروید تو خواستی ایمان بیاری چون از عاشق شدن ناامید شدی.تو خواستی پدر طبیعیت رو با یک پدر ماوراالطبیعی عوض کنی. خواستی اون رو توی ابرها بذاری.
(کتاب مهمان ناخوانده) (اریک امانوئل اشمیت)
No comments:
Post a Comment