کلمات

 

از چیزی استفاده می کنی که مال همه است؛زبان.دنیا به تو زبان داده و توآن را به دنیا برمی گردانی.زبان  عین دنیاست.بیشتر از ما عمر میکند. می فهمی چه می گویم.

برای مرده هامان یک بار و فقط یک بار گریه می کنیم؛بعد باید کاری را ادامه دهیم که آنهادیگر نمی توانند بکنند.ممکن نیست باچشمی که اشک آن را ابری کرده و ذهنی آشفته دوست بداریم؛بنویسیم؛بجنگیم؛فکر کنیم یا به کار بپردازیم؛عزاداری طولانی خیانت به زندگی فرد متوفی است.
                    (کتاب لائورا دیاس) (کارلوس فوئنتس)