کلمات

آدمهایی هستند که از همان اول استعداد فراوانی برای شوربختی دارند. غم و غصه هر روز آنها را مثل سنگ اسیاب لای خود له و لورده می کند و آنها با آهی حاکی از تسلیم آن را می پذیرند. در این بین کسانی هم هستند که گرایش خاصی به شادی دارند. دسته ی اول با دیدن پرتگاهی جذب کبودی ان می شوند و گروه اخیر غرق وجد و سرمستی آن. برای برخی مقدر شده رویا بپرورانند(در واقع به بعضی پول می دهند که این کار را درست انجام دهند)بعضی ها به دنیا می آیند که کار کنند.عملی دقیق و خستگی ناپذیر و عده ای هستند که مثل رودخانه اند از سرچشمه تا مصب روان اندو کمتر از بستر خود بیرون می زنند.اما به نظرم ژوزه بوکمن 

غیرعادی تر از این هاست : میل او به حیرانی است.خوش دارد مردم را حیران کند و خودش هم حیران شود.

                                                    (آفتاب پرست ها)(ژوزه ادآردو اگوآلوسا)